In the name of OshO

THEME UNDER CONSTRUCTION

 รู้สึกว่าบลอคของโอโชจะร้างแฮะ ไม่ได้นะเนี่ยในฐานะเป็นอำมาตย์วายซ้าย

สำหรับทุกท่านที่บังเอิญหรือจงใจผ่านเข้ามา ก็ขอแนะนำตัวกันหน่อย ผมเรียกสั้นๆว่าเคียวก็ได้ ไม่อยากให้บลอคคลับมันร้างเลยมาปัดฝุ่นทำอะไรนิดหน่อย

ถึงตรงนี้ท่านที่รู้ตัวว่าไม่มทีส่วนเกี่ยวข้องอะไรก็คงเบื่อกันแล้ว แต่ก็ช่วยๆอ่านไปหน่อยแล้วกันนะครับ

ปกติไม่เคยโผล่หน้ามาทำอะไร คราวนี้แต่งฟิคคลับทั้งทีก็เลยเอามาลงไว้เป็นอนุสรณ์ขแงชาวโอโช

ใครจะอ่านก็ตามสบายครับ

ป.ล.เงียบๆงี้เอาวายมาปล่อยคงคึกคักพิลึก

ป.ล.2. อัพเพิ่มตามอารมณ์คนแต่ง (บอกไปถึงท่านจักรพรรดินี)

 {FicNaruto&Osho}
Rate: All
Warning เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพราะงั้นมาดใครเละแค่ไหน ผมไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น



..... เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น หนองเหลวเละน่าขยะแขยงเปรอะเปื้อนไปทั่วตัวเธอ
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ขณะที่นัยน์ตาอีกข้างทะลักออกมาจากเบ้าตา
หนอนสีดำตัวเล็กคืบคลานมาจากภายในริมฝีปากสีม่วงคล้ำ ร่างกายซีดขาวเหยียดเกร็ง ขัดกับนิ้วมือไม่ครบ 5 นิ้วที่กำลังหงิกงอราวกับโดนไฟช็อต
หนังศีรษะถูกฉีกกระชากจนเปิดออกเห็นกะโหลกสีขาวโพลน พร้อมกับมันสมองไหลออกมา
หน้าท้องของเธอถูกใครบางคนแหวะออกเปิดเห็นภายใน ทว่าในนั้นมันกลับไม่มีอะไรอยู่เลย
กลับกันหัวใจและอวัยวะภายในกลับไปวางอยู่บนพื้นเปื้อ นเลือดข้างตัว
บางคราดูราวกับหัวใจนั่นยังเต้นไปตามจังหวะชีวิตที่ไ ม่เหลือของเธอ.....

เสียงกระดาษถูกฉีกดังขึ้นมาพร้อมกับกระดาษที่กลายเป็ นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
กระจายว่อนไปบนอากาศจากการที่เธอโยนขึ้นไปบนฟ้าหลังป ลิดชีพเจ้ากระดาษผู้เคราะห์ร้าย
แล้วเธอก็ตวาดลั่นไม่เหลือเค้าขององค์จักรพรรดินี
“ฟ้า ปัง ปลาย ย้ง พลอย เอาไรมาให้พี่ดูวะ!? ไอ้หนังน่ากลัวนี่!!”

ทั้ง 5 สั่นศีรษะไปมาเชิงว่าเธอนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
“โธ่พี่มันออกจะเป็นศิลปะ เนอะ”
ฟ้า,พลอยกับพี่ปลายพูดมาพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดกันล่ว งหน้า และสองคนที่เหลือก็พยักหน้ารับ

“มันเป็นศิลปะการฆ่าที่งดงามน่าชื่นชมมากเห็นไหม ทั้งเครื่องในที่โดนแหวะมากองกับพื้น รอยกระชากที่หนังหัว มันช่างเป็นศิลปะ”
พลอยพูดแสดงความเห็นของตัวเองด้วยระดับเสียงที่เบาสำ หรับคนหูตึง

..5..4..3..2..1.. นับถอยหลังเข้าสู่การกดระเบิด
“นะ นั่นมันเรียกว่าศิลปะที่ไหนฮะ เจ้าพวกบ้า!!”
พี่ว่านเงื้อกำปั้น(ที่ไม่รู้ว่าทำไปทำไม)ขึ้นสูง ท่าทางของเธอตอนนี้คงจะกลายเป็น ซึนาเดะ เบอร์3 ไปแล้ว
ทิ้งให้ผมกับมายุแอบกระซิบกระซาบกันอยู่สองคน ช่างน่าประหลาดที่ความคิดของเราตรงกัน
พวกเราเห็นด้วยกับพี่ว่านนิดหน่อยนะว่า ไอ้รูปผู้หญิงมื่อกี้ มันไม่น่าจะเรียกว่าศิลปะเลย แต่ก็คงเป็นศิลปะในสายตาพวกนั้นมั้ง

“เอาน่าก็ยังดีที่พลอยกับพี่ปลายไม่มีความคิดว่า ศิลปะมันต้องระเบิดให้สะใจ ไม่งั้นพวกเราคงได้พาผู้ร้ายข้ามแดนหลบหนีแทนที่จะมา เที่ยวแล้วล่ะน่า”
สาวกท่านรุ่น4 อู๋คุงพูดอย่างกับรู้ความคิดผม
“แต่มันก็เป็นความชอบส่วนตัวที่เราไปยุ่งไม่ได้ล่ะนะ เหมือนที่เคียวกับมายุชอบวายน่ะแหละ”
อู๋ไม่วายกลับมางับจนได้ เจอไม้นี่เข้าไปผมกับมายุก็จุกนิดนึง (นิดดดดดดดดนึง)

ขณะที่พวกเรา 3 คนนึกอะไรเพลินๆอยู่ ซ้อว่านสาวกอันดับหนึ่งของท่านลุง ก็หาได้ลดระดับเดซิเบลเสียงของเธอ
จนทั้ง 5 (ฟ้า พลอย พี่ปัง พี่ย้ง พี่ปลาย) ก็เลยเงียบเสียงตามคำสั่งผู้อาวุโสนิดนึง และมันก็ไม่นานตามสไตล์เด็กโอโช่

พลอย กับพี่ปลายหยิบใบปลิวที่ตะกี้ไปฉกมาจากมือใครแถวนั้น มายืนดูรายการต้นเหตุที่พวกเราราชวงศ์หนอนถ่อมาถึงญี่ปุ่นนี่ด้วยความยากลำบาก เด็กสาวไล่สายตาหาชื่อตามลำดับทีละชื่อ นิ้วเรียวยาวจิ้มผ่านไป แล้วก็ยังผ่านไปเรื่อยๆ โดยมีพี่ปลายคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ เป้าหมายคือคนๆนั้น เวลาผ่านไปเรื่อยๆพร้อมกับที่หน้ากระดาษสิ้นสุดลง
“ มะๆ ไม่มีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
พลอยพูดซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วในที่สุดเธอก็กระทำการบางอย่างขึ้น
“ไม่จริงงงงงงงงง ฉันไม่เชื่อออออ เดจางงงงอยู่หน้ายยยยยยยยย ”
พลอยกรีดร้องโหยหวนประหนึ่งถูกเชือด
“ทำไมไม่มีเดจังวะฮะ แล้วที่ฉันถ่อมาถึงญี่ปุ่นนี่ทำไมวะ”
เด็กสาวตะโกนลั่นบริเวณ แม้แต่พี่ว่านที่ส่งเสียงอยู่ก็เงียบกริบไปโดยปริยาย
เด็กสาวออกแรงฉีกกระชากใบปลิวในมือออกเป็นสองแผ่น ด้วยแรงมหาศาลชนิดฆาตกรในใบปลิวที่พี่ว่านฉีกไปยังอา ย
ดูท่าอดีตใบปลิวในมือที่กลายเป็นสองแผ่นไปแล้วก็ยังไ ม่สามารถระงับอารมณ์ของเธอได้
เธอจึงจัดการฉีกมันเป็นชิ้นๆและ...เซ็นเซอร์ไม่สามาร ถเผยแพร่ได้.....

ท่าทางของพลอยสร้างความตระหนกให้ชาวหนอนยกเว้น พี่ตาล สายตาพี่แกวิ้งวับประหนึ่งได้เจอซากุระ
อนิจจาชาวหนอนได้ก่อความไม่สงบซะแล้ว สองชีวิตที่สูญสลายไปด้วยน้ำมือของหญิงแกร่งทั้งสองพ วกเราจะไม่มีวันลืม
พร้อมกันนั้นพี่ปลายที่ยืนอยู่ข้างๆพลอยก็กระเด้งตัว เผ่นก่อนจะโดนลูกหลง วิ่งเข้ามากระโดดกอดพี่ย้ง ปากก็ส่งเสียงอะไรบางอย่าง 'ว้ากอย่าฆ่าช้านนน'
โดยมีพี่ย้งทำหน้าขยะแขยงพยายามเอามือกระชากพี่ปลายอ อก ส่งสายตาภาษาใจมาให้พวกเราชาวหนอนว่า
'ใครก็ด๊ายแกะเอามันออกไปที มันรู้ตัวบ้างไหมว่ามันน่ะน่ากลัวกว่าพลอยอีก'

ผมเหลียวมองไปข้างๆเห็นมายุหัวเราะคิกคักยกกล้อง วีดีโอ มายืนถ่าย
(คนบ้ามักจะไม่เป็นอะไรท่าจะจริงแฮะ)
แต่ดูเหมือนยัยนี้จะอ่านความคิดผมออก มายุเหลือบตาไปมองอะไรบางอย่างในมือผม แล้วพูดคำๆหนึ่ง

“เคียวถ่ายรูปทำไม”