In the name of OshO

 รู้สึกว่าบลอคของโอโชจะร้างแฮะ ไม่ได้นะเนี่ยในฐานะเป็นอำมาตย์วายซ้าย

สำหรับทุกท่านที่บังเอิญหรือจงใจผ่านเข้ามา ก็ขอแนะนำตัวกันหน่อย ผมเรียกสั้นๆว่าเคียวก็ได้ ไม่อยากให้บลอคคลับมันร้างเลยมาปัดฝุ่นทำอะไรนิดหน่อย

ถึงตรงนี้ท่านที่รู้ตัวว่าไม่มทีส่วนเกี่ยวข้องอะไรก็คงเบื่อกันแล้ว แต่ก็ช่วยๆอ่านไปหน่อยแล้วกันนะครับ

ปกติไม่เคยโผล่หน้ามาทำอะไร คราวนี้แต่งฟิคคลับทั้งทีก็เลยเอามาลงไว้เป็นอนุสรณ์ขแงชาวโอโช

ใครจะอ่านก็ตามสบายครับ

ป.ล.เงียบๆงี้เอาวายมาปล่อยคงคึกคักพิลึก

ป.ล.2. อัพเพิ่มตามอารมณ์คนแต่ง (บอกไปถึงท่านจักรพรรดินี)

 {FicNaruto&Osho}
Rate: All
Warning เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพราะงั้นมาดใครเละแค่ไหน ผมไม่ขอรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น



..... เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้น หนองเหลวเละน่าขยะแขยงเปรอะเปื้อนไปทั่วตัวเธอ
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ขณะที่นัยน์ตาอีกข้างทะลักออกมาจากเบ้าตา
หนอนสีดำตัวเล็กคืบคลานมาจากภายในริมฝีปากสีม่วงคล้ำ ร่างกายซีดขาวเหยียดเกร็ง ขัดกับนิ้วมือไม่ครบ 5 นิ้วที่กำลังหงิกงอราวกับโดนไฟช็อต
หนังศีรษะถูกฉีกกระชากจนเปิดออกเห็นกะโหลกสีขาวโพลน พร้อมกับมันสมองไหลออกมา
หน้าท้องของเธอถูกใครบางคนแหวะออกเปิดเห็นภายใน ทว่าในนั้นมันกลับไม่มีอะไรอยู่เลย
กลับกันหัวใจและอวัยวะภายในกลับไปวางอยู่บนพื้นเปื้อ นเลือดข้างตัว
บางคราดูราวกับหัวใจนั่นยังเต้นไปตามจังหวะชีวิตที่ไ ม่เหลือของเธอ.....

เสียงกระดาษถูกฉีกดังขึ้นมาพร้อมกับกระดาษที่กลายเป็ นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
กระจายว่อนไปบนอากาศจากการที่เธอโยนขึ้นไปบนฟ้าหลังป ลิดชีพเจ้ากระดาษผู้เคราะห์ร้าย
แล้วเธอก็ตวาดลั่นไม่เหลือเค้าขององค์จักรพรรดินี
“ฟ้า ปัง ปลาย ย้ง พลอย เอาไรมาให้พี่ดูวะ!? ไอ้หนังน่ากลัวนี่!!”

ทั้ง 5 สั่นศีรษะไปมาเชิงว่าเธอนี่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
“โธ่พี่มันออกจะเป็นศิลปะ เนอะ”
ฟ้า,พลอยกับพี่ปลายพูดมาพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดกันล่ว งหน้า และสองคนที่เหลือก็พยักหน้ารับ

“มันเป็นศิลปะการฆ่าที่งดงามน่าชื่นชมมากเห็นไหม ทั้งเครื่องในที่โดนแหวะมากองกับพื้น รอยกระชากที่หนังหัว มันช่างเป็นศิลปะ”
พลอยพูดแสดงความเห็นของตัวเองด้วยระดับเสียงที่เบาสำ หรับคนหูตึง

..5..4..3..2..1.. นับถอยหลังเข้าสู่การกดระเบิด
“นะ นั่นมันเรียกว่าศิลปะที่ไหนฮะ เจ้าพวกบ้า!!”
พี่ว่านเงื้อกำปั้น(ที่ไม่รู้ว่าทำไปทำไม)ขึ้นสูง ท่าทางของเธอตอนนี้คงจะกลายเป็น ซึนาเดะ เบอร์3 ไปแล้ว
ทิ้งให้ผมกับมายุแอบกระซิบกระซาบกันอยู่สองคน ช่างน่าประหลาดที่ความคิดของเราตรงกัน
พวกเราเห็นด้วยกับพี่ว่านนิดหน่อยนะว่า ไอ้รูปผู้หญิงมื่อกี้ มันไม่น่าจะเรียกว่าศิลปะเลย แต่ก็คงเป็นศิลปะในสายตาพวกนั้นมั้ง

“เอาน่าก็ยังดีที่พลอยกับพี่ปลายไม่มีความคิดว่า ศิลปะมันต้องระเบิดให้สะใจ ไม่งั้นพวกเราคงได้พาผู้ร้ายข้ามแดนหลบหนีแทนที่จะมา เที่ยวแล้วล่ะน่า”
สาวกท่านรุ่น4 อู๋คุงพูดอย่างกับรู้ความคิดผม
“แต่มันก็เป็นความชอบส่วนตัวที่เราไปยุ่งไม่ได้ล่ะนะ เหมือนที่เคียวกับมายุชอบวายน่ะแหละ”
อู๋ไม่วายกลับมางับจนได้ เจอไม้นี่เข้าไปผมกับมายุก็จุกนิดนึง (นิดดดดดดดดนึง)

ขณะที่พวกเรา 3 คนนึกอะไรเพลินๆอยู่ ซ้อว่านสาวกอันดับหนึ่งของท่านลุง ก็หาได้ลดระดับเดซิเบลเสียงของเธอ
จนทั้ง 5 (ฟ้า พลอย พี่ปัง พี่ย้ง พี่ปลาย) ก็เลยเงียบเสียงตามคำสั่งผู้อาวุโสนิดนึง และมันก็ไม่นานตามสไตล์เด็กโอโช่

พลอย กับพี่ปลายหยิบใบปลิวที่ตะกี้ไปฉกมาจากมือใครแถวนั้น มายืนดูรายการต้นเหตุที่พวกเราราชวงศ์หนอนถ่อมาถึงญี่ปุ่นนี่ด้วยความยากลำบาก เด็กสาวไล่สายตาหาชื่อตามลำดับทีละชื่อ นิ้วเรียวยาวจิ้มผ่านไป แล้วก็ยังผ่านไปเรื่อยๆ โดยมีพี่ปลายคอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆ เป้าหมายคือคนๆนั้น เวลาผ่านไปเรื่อยๆพร้อมกับที่หน้ากระดาษสิ้นสุดลง
“ มะๆ ไม่มีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
พลอยพูดซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วในที่สุดเธอก็กระทำการบางอย่างขึ้น
“ไม่จริงงงงงงงงง ฉันไม่เชื่อออออ เดจางงงงอยู่หน้ายยยยยยยยย ”
พลอยกรีดร้องโหยหวนประหนึ่งถูกเชือด
“ทำไมไม่มีเดจังวะฮะ แล้วที่ฉันถ่อมาถึงญี่ปุ่นนี่ทำไมวะ”
เด็กสาวตะโกนลั่นบริเวณ แม้แต่พี่ว่านที่ส่งเสียงอยู่ก็เงียบกริบไปโดยปริยาย
เด็กสาวออกแรงฉีกกระชากใบปลิวในมือออกเป็นสองแผ่น ด้วยแรงมหาศาลชนิดฆาตกรในใบปลิวที่พี่ว่านฉีกไปยังอา ย
ดูท่าอดีตใบปลิวในมือที่กลายเป็นสองแผ่นไปแล้วก็ยังไ ม่สามารถระงับอารมณ์ของเธอได้
เธอจึงจัดการฉีกมันเป็นชิ้นๆและ...เซ็นเซอร์ไม่สามาร ถเผยแพร่ได้.....

ท่าทางของพลอยสร้างความตระหนกให้ชาวหนอนยกเว้น พี่ตาล สายตาพี่แกวิ้งวับประหนึ่งได้เจอซากุระ
อนิจจาชาวหนอนได้ก่อความไม่สงบซะแล้ว สองชีวิตที่สูญสลายไปด้วยน้ำมือของหญิงแกร่งทั้งสองพ วกเราจะไม่มีวันลืม
พร้อมกันนั้นพี่ปลายที่ยืนอยู่ข้างๆพลอยก็กระเด้งตัว เผ่นก่อนจะโดนลูกหลง วิ่งเข้ามากระโดดกอดพี่ย้ง ปากก็ส่งเสียงอะไรบางอย่าง 'ว้ากอย่าฆ่าช้านนน'
โดยมีพี่ย้งทำหน้าขยะแขยงพยายามเอามือกระชากพี่ปลายอ อก ส่งสายตาภาษาใจมาให้พวกเราชาวหนอนว่า
'ใครก็ด๊ายแกะเอามันออกไปที มันรู้ตัวบ้างไหมว่ามันน่ะน่ากลัวกว่าพลอยอีก'

ผมเหลียวมองไปข้างๆเห็นมายุหัวเราะคิกคักยกกล้อง วีดีโอ มายืนถ่าย
(คนบ้ามักจะไม่เป็นอะไรท่าจะจริงแฮะ)
แต่ดูเหมือนยัยนี้จะอ่านความคิดผมออก มายุเหลือบตาไปมองอะไรบางอย่างในมือผม แล้วพูดคำๆหนึ่ง

“เคียวถ่ายรูปทำไม”

*\\\~>>>HISTORY OF KONOHA<<<~///* 

ครั้งหนึ่งยังมีแดนโคโนฮะ           ตั้งอยู่ ณ บนผืนแผ่นดินนี้

   ประชาชนมีจิตใจไมตรี             ทั้งอยู่ดีมีสุขกันเรื่อยมา

  มีผู้นำช่ำชองการต่อสู้             ที่ศัตรูแลเห็นเป็นผวา

    นามว่าโฮคาเงะรุ่นนานา             ได้ปกปักษ์รักษาหมู่บ้านตน

           รุ่นที่หนึ่งใช้คาถาวิชาไม้              ก่อให้กลายเป็นพฤกษาน่าฝึกฝน

    รุ่นที่สองวิชาน้ำงามน่ายล             ประเสริฐผลเรียกมังกรมหึมา

     ทั้งสองรุ่นร่วมกันสร้างโคโนฮะ            เพื่อที่จะให้เป็นเมืองลือเลื่องหนา

เชี่ยวชาญทั้งศาสตร์ศิลป์และนินจา            กระบวนท่าไม่เป็นสองรองเมืองใด

ถ้าวเข้าสู่การปกครองของรุ่นสี่             ชายผู้มีโฉมงามตามสมัย    

ผู้ปกครองหมู่บ้านให้พ้นภัย              ทั้งมีจิตแจ่มใสมีไมตรี   

ในกาลนั้นได้ปรากฏบทสัตว์หาง             เก้าตัวแยกกันไปตามทางวิถี

  แต่ละตัวความสามารถนั้นมากมี            จึงเป็นที่เกรงขามของปวงชน 

.....

....

...

..

.

...เกริ่นไว้แค่นี้ก่อนนะครับ จะแต่งต่อเรื่อยๆละกัน...

กลอนบทนี้ผมลองแต่งไว้ตอน ม.2 น่ะครับ

ตอนนี้ ม.4 แล้ว..อยากจะแต่งเพิ่ม แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที

เพราะตอนนั้นยังงงกับชื่อสัตว์หาง กะจะใส่ชื่อเข้าไปด้วย

ยังไงซะโอโช่ก็เป็นคลับคนชอบเขียนใช่มั๊ยล่ะครับ

งั้นผมขอเนื้อที่บรรเลงงานศิลปะของผมหน่อยละกันนะครับ

ลงนามเป็นลายลักษณ์อักษร:ปลาย

edit @ 13 Aug 2008 20:59:20 by obake_jiraiya

เอาล่ะครับ มาต่อกันที่ตอนที่ 2 หลังปล่อยให้คุณนายวาดลวดลายไปนาน
เชื่อว่ามากันจนป่านนี้คนที่ หลวมตัว / หลงตัว เข้ามาอยู่ที่ คลับเรา ก็น่าจะเห็นความแตกต่างบางอย่าง
เรื่องเอกลักษณ์ของบ้านเราแล้วนะคะ แน่นอนค่ะ นั่นก็คือ ลายเซ็นต์พ่วงกับรหัสนั่นเอง

______________________________

อาจจะมี่คนสงสัยว่าทำไมมาเข้าคลับนี้มันต้องเรื่องมาก อย่างงั้นอย่างนี้(กับกู)จังวะ
คำตอบมันก็ง่ายๆอ่ะค่ะ เพราะว่า คนตั้งคลับเวิ่นเว้อและเป็นโรคทำไรเล็กๆ สั้นๆ ไม่เป็นไงคะ
(55555+)

สืบเนื่องจากครั้งแรกตั้ง โอโช่เป็นคลับน้องใหม่มากๆ มากถึงมากที่สุด
มากขนาดที่ว่าตอนนั้น คนตั้งคลับยังมีสถานะเป็นนักป่วนบอร์ดมากกว่าเป็นผู้เป็นคนเลยอ่ะค่ะ
แถมบ้าท่านจิไรยะอย่างออกนอกหน้า เป็นล่ำเป็นสัน บ้าแบบไม่เกรงฟ้ากลัวดินเลย
และที่สำคัญ เนื่องจากความใหม่นี่แหละ ที่ทำให้เห็นหลายคลับ
ล้วนแล้วแต่มีการประดับประดาลายเซ็นต์อย่างเริดหรูอลังการ มีทำโน่นทำนี่
เลยทำให้คนตั้งอยากให้ลายเซ็นต์ของบ้านติดตาบ้าง...
...แม้ว่าอันที่จริง จะมีจุดประสงค์แอบแฝงก็เหอะ

พอตั้งปุ๊บ ก็เลยมีการคิดรูปแบบความแตกต่างออกมาเป็น โค้ดรหัส นั่นเอง
1. ก็เพือจำแนกประเภทสมาชิก
2. หาพวกค่ะ
ซึ่งรหัสยุคปฐมฤกษ์เนี่ยนะ มันก็มีตัวอักษร 3 ตัว คือ w j h
ถามว่ามันมายังไง มันก็มาอย่างงี้....

w คือ พวกที่ชอบอ่านนิยาย อ่านหนังสือ พิมพ์ยาวๆ เม้าๆ เรียกง่ายๆ ก็พวก หนอน หนังสือนั่นแล

j คือ พวกที่มาเพราะเป็นสาวกท่านจิ
(เป็นกลุ่มที่ว่านคาดหวังมาก แต่มีน้อยมากที่สุดเป็นจำนวนผกผันทีเดียว)

h คือ พวกลูกครึ่ง อ่านนิยายก็บ้า จิไรยะก็ชอบ สรุปง่ายๆ เป็นเหมือนคนตั้งคลับนั่นแหละ
และแน่นอนว่า พวกกลุ่ม 3 เนี่ย มีเยอะที่สุดเลย

นอกจากสามอักษรดังกล่าวแล้ว เรายังมีโค้ดรหัสให้เป็นของแถมด้วย
คือ GM(Grand Member)  - สมัครภายในเดือนแรกที่ตั้งคลับ 
OM(Ordinary Member) - สมัครหลังจากหนึ่งเดือน
และก็ใช่ค่ะ... จีเอ็ม เต็มคลับ กว่า 80 เปอร์เซ็นต์

จากการตั้งรหัสทำให้เราเรียนรู้อะไรน่ะเหรอ
ก็เรียนรู้ว่า คลับโอโช่ต่างจากคลับอื่นตรงที่...
คนชอบมาปั่น มาป่วน หาที่มาเป็นหน้าเก่า ขาประจำแบบหลอน ได้น้อย
อุดมไปด้วยบุคคลผู้มี แนว ทางเป็นของตัวเองสุดใจ
พูดน้อย ต่อยหนัก มากความสามารถ และแกนนำสมัยนั้นก็เน้นปราบเกรียนเป็นชีวิต
...แต่ว่านะ
ก็ที่นี่อีกเหมือนกันแหละ ที่ว่านรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า โลกนี้บางทีมันก็ไม่กว้างจนเกินจะหาคนรู้ใจ

_____________________________________________

 เวลาล่วงมาจนปัจจุบัน รหัสของคลับก็ถูกตัดทอนลง เหลืออย่างที่ทุกท่านเห็นนั่นแหละ
อันที่จริงว่านก็อยากไปใช้รหัสแบบครั้งแรก แต่ก็คงไม่ได้ เพราะตอนนี้ คนที่เป็นแรงบันดาลใจในการคิด
ก็เสียสละตัวเองเพื่อโคโนะฮะไปแล้วนะฮะ...
ที่สำคัญ สมาชิกโอโช่ตอนนี้ เขาเป็นฝ่ายขวากันแทบทุกคนเลย...โปร โอโรจิ ไม่ก็ เพน และแสงอุษาทั้งนั้น
รู้สึกว่า เด็กโคโนะฮะ สายรุ่นใหญ่อย่างว่านนี่ เงียบเหงามากอ่ะนะ

อย่างไรก็ดี สิ่งที่เรายังมีเหมือนเดิมก็คือ หมายเลขประจำตัว ที่ใช้กันกันมาแต่แรก
และระบบนี้ก็ไม่ได้ถูกเอาออก เพราะว่า มันเป็นการบอกว่า ใครมาก่อนมาหลัง
และให้เราได้รู้ว่าเพื่อนเรามีใครบ้าง
แม้ว่าตอนนี้จะมีคนเข้ามาคุยและคลุกคลีน้อย
แต่เชื่อว่าไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะต่างคนต่างโตขึ้นมากกว่า

เอ...แต่ไปๆมาๆ นี่มันจะนอกเรื่องแล้วนะ ไม่ใช่หมายเลขอย่างเดียวแล้ว
งั้นก็เอาเป็นว่า ไปอ่านกันต่อที่

to be continues...
>>...ในความทรงจำตอนที่ 3 โอโช่วันนั้น กับ โอโช่วันนี้...บุคลิกและสมาชิกที่เป็นตัวของตัวเอง

เอาหละ สวัสดีนะเจ๊อะ วันนี้มาเม้าส์กันต่อ นิดนึงก่อนนอน เมื่อวานนี้คับแค้นใจ คุณพี่หมวย ของเราหนะสิ ทำกับเราได้

เอาอาหาร มาโชว์ทำร้ายจิตใจ คนอ้วน อย่างคุณชาย อ๊ากก นิคุณเทออะ ไปมาหาสู่ กัน ไม่ต้องทำร้ายกันก็ได้ รู้สึกจะกระทบ หลายๆคนนะเจ๊อะ

 ต่อที่ ท่าน มายุ ได้ข่าวว่ากำลังเดินทางกลับ ลาวหรอจ๊ะ โชคดีนะเจ๊อะ ไปที่ใครอีกดีหละ อ่อ

ย้งยี้ รอบนี้ไม่ฉาวๆ เราขอชื่นชม ในฐานะ ที่สร้างชื่อเสียงแก่คลับ ไปประกวด โลโก้ วัยใส คลับ ซึ่งพี่ทำสวยนะเจ๊อะ เอาใจช่วย สู้เพื่อคลับนะเจ๊อะ ปรบมือหน่อยเร้ววววว

มาต่อที่ พี่โอ แบ๊วได้อีก พี่จ๊ะ หักโหม มากไปไม่ดีนะ เฝ้าเมือง จนไม่หลับไม่นอน ไม่สบายเลย หายไวๆนะเจ๊อะ รักษษตัวด้วยจะ

หลานสาวเฮียจิ ขออนุโมทนา บุญกุศลให้เรา  สาธุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

และก้อ ต้อนรับสมาชิกใหม่ ทั้ง2คนนะเจ๊อะ คุณ พลู และ ต่าย ยินดีต้อนรับจ้า

เอาหละ คุณ ฟ้า  เบนเนอร์ถึงไหนและ ป้ายหน้าบ้านคงสวยนะเจ๊อะ อยากชมจริงๆ

ใครที่หายไปจากบอร์ด จากบล็อคละก้อ จะตามไปหักคอ แฉให้หลอน เลยนะเจ๊อะ

ไปหละ บะบายจ้า ลงนาม คุณชาย แอ๊บแบ๊ว

เอาหละ สวัสดี วันนี้ไม่มีอะไรแดงฉาน ประเด็นร้อนๆไม่มี เอาเบาๆก้อได้

วันนี้เรื่องเม้าส์ไม่เยอะๆ มีนิดหน่อยเท่านั้น

เอาหละ เห็นพวกเจ้าสำนัก เป็นแม่ยก คู่โอโร ฟิควายไปแล้วเรียบร้อย ผู้แต่งฟิควายนั้น คือ แต๊นแต่น

ทั่น เคียว นั่นเอง เห็นซุ่มฟิควายนะนี่นะ

และมาถึง เอ่อ พี่ว่าน อีกรอบ อยากบอกว่า โลโก้ สวยมากนะเจ๊อะ เจ้าสำนัก 55+ วันนี้แอบไปดูป้ายมา ภาพท่านพี่ ขอบอก ฉาว มาก 55+ เดี๋ยวเจอกันในวันแดงเดือด

มาถึง พี่โอ๊ต ผู้ทรงคุณวุฒิ ช่างเอาสาระ ที่พี่ๆป้าๆ อยากรู้ มันช่าง น่าอ่านชม ยิ่งนัก ขอกราบ ขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี่ด้วยนะเจ๊อะ

เอาหละ จบไปเท่านี้ 2 วันอัพแล้วนะ คอมเม้น กันบ้างนะเจ๊อะ ในกระทู้คลับ ก็ได้ ขอกำลังจาย

ลงนาม คุณชาย แอ๊บแบ๊ว  แล้วเจอกัน 

ปล. วันไหน เป็นวันแดงเดือด จะมีเรื่องเดือด ในวันนั้น นะเจ๊อะ

555+ วันนี้โพสไรไร้สาระไป ก็ขอโทษนะจ๊ะ  เอาหละ มาเปิดประเด็นกันเลย 

เราจะมาเริ่มที่ การจิกกัดตามประสาแบบโหดร้าย นินึง  รู้ความลับอะไรมา ก็มาทำลายซะหน่อย

จิกกัดไม่รุนแรง หรอกนะ นิดๆหน่อย พอหอมปากหอมคอ

ขอเริ่มที่ คุณ ชาย ย้งยี้ อุ้ยไม่รู้คิดอะไร ทำไมถึงอยากจิกเขา

จิงๆ ก็ไม่รู้จักอะไรเขามากมาย แต่มาเม้าส์ว่า เขาหน่ะ แมนแท้ ใช่ไหมคร้าบ เพราะว่า วันนั้น มีผู้เห็นเหตุการณ์หลายคนนะเจ๊อะ ไม่ได้โม้

ว่าคุณพี่หน่ะ เขาพูดว่า ตัวเขาหน่ะ ไปแรด กลางถนน  ว้าว!! อาจจะรุนแรงไป แต่พี่เขาพูดเองนะเจ๊อะ

พี่ตะวัน หละ ผู้เห็นเหตุการณ์ คนสำคัญ มันก็นาน มาแล้วนะเจีอะ แต่ขอเม้าส์ ค้างคาใจใครหลายๆคนที่รุ้แน่

 เอาหละ วันนี้มะมีใครจะจิกกัดและ ขอตัวก่อนละ

ลงนาม คุณชายปากร้ายหน้าแบ๊ว

++++++เสริมฮ่ะ เสริม ขอเจ๊เสริมหน่อย++++++++

 โฮะๆ ก็อย่างที่หลายท่านน่าจะได้ยลโฉมกันแล้วกับแบนเนอร์ของคลับเรานะคะ
สวยงามถูกใจเจ๊มาก สีก็ช่างเข้ากับบรรยากาศอึมครึม ฝนตกพรำๆเสียนี่กระไร
จากผลงานรังสรรค์ของ น้องฟ้า สุดที่เลิฟของเจ๊ในนาทีนี้ ที่เพิ่งไปบ่นในบ้านด้วยอาการคล้ายคนเบื่อหน่าย และกำลังทำหน้าเซ็งอยู่... แหมแต่ก็ไม่อยากให้เซ็งนานนะฮะ เดี๋ยวความงามของน้องเธอจะลดลง

จะว่าไปแล้ว ฟ้ากับคุณชายแอ๊บแบ๊วของเราเนี่ย ก็เป็นสองคนที่บ่นกันมาราธอนฮ่ะ เรื่องคลับเงียบ แต่ก็เพราะการบ่นของทั้งสองนะฮะ ที่ทำให้หน้าเพจที่ดูจะเพิ่มไม่เพิ่มแหล่ เพิ่มขึ้นจนได้ แม้จะทีละเล็กละน้อยก็เถอะค่ะ

มาว่ากันที่อีกสาวใหญ่...ใหญ๋ที่สุดเป็นอันดับหนึ่งทางพฤตินัยของเรา ซือเจ๊หมวย หลังเข้าสู่ดาร์คโหมด เข้าเฝ้าเคาร์ทดูกู (ดูให้ดี อย่าดูผิดนะ ดูกรู ไม่ใช่ดูเมิง...อุ๊ย หยาบคาย ขออำภัยนะฮะ) มาสักพัก ก็กลับมาสู่โหมดสีสันและสารพันอาหารเหมือนเดิม นี่ล่าสุดก็ว่าไปกินแกงกะหรี่ที่ร้าน โตเกียวคาเร่ มาพร้อมท่านพี่ซึนาเดะในวงการอาหารของเธอ (พี่สาวแท้ๆนะ) แล้วก็ไม่ปลื้มอย่างแรง ส่งรูป อวาตาร์หน้าโหด แบบ หมวดซิลล่ามาบอกกันเลยทีเดียวว่า สมาชิกหน้าใสของคลับท่านใดก็ไม่ต้องริไปลิ้มลองร้านนี้ เพราะ ที่สุดแห่งความ...บรมจริงๆ

ต่อกันที่คุณพี่อีกคนที่หายหน้าหายตาไปนาน ประหนึ่งว่าไปพยายามคุณซากฮิดันมารึเปล่า อย่าง พี่โอ๊ต ก็กลับมาพร้อมมหากาพย์เร็ปความยาวสองม้วนกระดาษว่าด้วยเรื่อง แบทแมน และ คู่ปรับ...โห...มาแบบโปรครับ งานนี้กระทั่งตัวร้ายบางคน ถ้าไม่ใช่แฟนพันธุ์อึดสักนิด แต่เป็นขาจรไปจรมาแบบเจ๊ ก็อาจจะไม่รู้จักก็ได้
ก็ต้องกราบงามๆ ขอบคุณเอาไว้นะที่นี้นะฮ๊า....

อีกคนที่ต้องเอ่ยถึง เพราะกลายเป็นน้องโปจิเหงาหงอยและซึมเซาเพราะพิษไข้ไปแล้วก็คือ เคียวนะฮะ (ไม่รู้ว่าใครเหรอ? ไม่เป็นไร เห็นรูปประจำตัวที่เป็นหมาป่าม่ะ นั่นแหละเธอล่ะ) เพิ่งสอบเสร็จไปหมาดๆ ช้ำอกช้ำใจกับคะแนนคณิตเสริมกันไป พอเจ๊อ่านก็ไม่รู้จะปลอบยังไง ได้แต่ตบหัว...เอ๊ย ไม่ใช่ลูบหลังเบาๆ แล้วกระซิบว่า
"อย่าเครียดเลยหนู พี่ก็ตกเหมือนกัน..."
...หุหุ ก็ได้แต่หวังว่างานนี้ยาโอยน่าจะช่วยเธอได้ และก็ขอให้เธอหายป่วยเร็วๆละกันนะจ๊ะ

สุดท้ายและท้ายสุด คุณ(พี่)น้องโอ ได้ข่าวว่าไปเฝ้าเมือง ข้าวปลาไม่ยอมกิน งานการไม่ยอมทำ เลยยังผลให้ไม่สบายไปเลย แต่กระนั้นพี่ท่านก็มีสปิริต เมื่อรู้ตัวว่าป่วยก็ฮึดไปทำงาน...เปล่าไม่ใช่ไร แอร์ที่ทำงานมันเย็นอ่ะ ที่สำคัญกว่านั้นคือ เป็นคนของประชาชน ได้ข่าวว่าพอพี่โอไม่อยู่ออฟิศเงียบ เลยต้องไปปรากฏตัวซะหน่อย ผลคือ คนหายคิดถึง ได้ตากแอร์ เล่นคอมและยังได้แนะนำคุณตะวันอีกด้วยว่า
"ก็ลองป่วยดูสิคะ รับรองว่าผอมแน่"
...แต่แหม ไม่อยากบอกเลยว่า อย่าคุณตะวันคงหุ่นดีเท่าพี่โอยากเน้อ สิบอกไห่...

 เอาล่ะค่ะ แจมมากแล้ว ก็หวังว่าจะฮากันบ้างไม่มากก็น้อย ไว้คราวหน้าเจอกันใหม่นะเจ้าคะ

สมทบงานสร้างโดย คุณนายโอโช่ฯ...ว่านเองน่ะค่ะ

edit @ 1 Aug 2008 23:32:08 by obake_jiraiya

edit @ 5 Aug 2008 14:40:45 by obake_jiraiya